24. nóvember

Jæja, nú hef ég aldeilis ekki verið að standa mig í blogginu, en ég ætla að reyna að bæta eitthvað úr því.

Úan okkar er nú búin á fyrsta lóðaríinu sínu, og gekk allt bara vel (þegar hún var heima). Okkur sem finnst svo stutt síðan að hún var bara pínulítill hvolpur. Vá hvað hún stækkar hratt. Hún var nú samt farin að sakna þess að mega ekki leika við París vin sinn.

Nú í nóvember skellti fjölskyldan sér í brúðkaup í Búlgaríu. Ekkert smá gaman þar og örugglega ekkert síðra hjá Úu, því hún var í pössun hjá Maríu ræktanda á meðan. Heil hundahjörð að leika við.

Það versta var að dúllan okkar var á leiðinlegasta tíma lóðarísins hjá Maríu (rakkarnir hennar vildu nú eitthvað vingast við Úuna okkar). En það voru samt mikil fagnaðarlæti í Úu þegar að hún sá okkur aftur. Og reynar voru fagnaðarlætin í okkur ekkert minni. Og svo sást greinilega þegar að hún var komin heim að hún vissi að þetta væri sitt svæði. Hún hálfpartinn grét af ánægju, litla skottið.

Úa er bara algjört yndi, hlýðir mjög vel og er orðin fremur rólegri en hún var. Kannski er það bara vegna þess að hún er að fullorðnast. Hún er líka loksins búin að missa seinustu hvolpatönnina. Hún náði að vera á undan stóru systur (sem er 17!).

Úa biður að heilsa öllum hundavinum sínum sem skoða síðuna hennar!

Kv. Arna Bergrún